خیلی از ما والدین فکر میکنیم بازی با کودک یعنی ساعتها وقت آزاد و اسباببازیهای عجیبوغریب.
نتیجه؟ خستگی بیشتر برای ما و عذاب وجدانِ اینکه «پدر و مادر خوبی نیستیم»
اما علم به ما چیز دیگری میگوید:
بازی برای کودک یک «تفریحِ لوکس و اضافه» نیست؛ نیاز اساسیِ مغزِ در حال رشدِ اوست.
شما نیازی به ساعتها وقت ندارید. حتی ۵ دقیقه بازیِ باحضور، بدون گوشی و بدون قضاوت (مثل یک آببازی ساده در حمام، قلقلکبازی روی مبل یا یک قایمموشک کوتاه) میتواند معجزه کند:
اتصالات عصبی جدید در مغز فرزندتان بسازد.
هورمونهای احساس امنیت را در بدنش ترشح کند.
«بانک عاطفی» او را کاملاً پر کند.
فرزند شما به یک «پدر و مادر کامل» که همیشه در حال سرویسدهی باشند نیاز ندارد؛ او یک «والد کافی» میخواهد. کسی که در همان لحظات کوتاه اما واقعیِ روزمره، تمام قد کنارش باشد.
در فایل صوتی زیر، توضیح دادهایم که چطور با وجود تمام خستگیهای روزمره، «والد کافی» باشیم و آیندهی رابطهمان با کودک را تضمین کنیم.
دیدگاه خود را بنویسید